Tegen het einde van mijn eerste zwangerschap zit ik bij de bedrijfsarts. Ik heb me de laatste twee maanden al een paar keer kort ziek gemeld omdat ik zo moe ben. De rek is er een beetje uit. Maar ach, mijn verlof komt eraan en dan heb ik genoeg tijd om bij te komen. Die laatste weken voor ik mijn werk voor een aantal maanden achter me laat wil ik alles graag nog zo goed mogelijk afmaken. Ik vind mijn werk leuk en heb het in de organisatie prima naar mijn zin. Juist daarom vind ik het fijn om nog te doen wat ik me heb voorgenomen.
“Die paar weken lukken ook nog wel”, zeg ik daarom als hij vraagt of het nog wel gaat. Zo voel ik het ook echt. “Je moest eens weten hoe vaak ik mensen zie die juist in de laatste weken alsnog in een burn-out terecht komen,” zegt hij, “pas je daar wel voor op? De laatste loodjes wegen vaak net te zwaar.” Zijn toon is oprecht en betrokken, wat mij het gevoel geeft dat mijn gezondheid ertoe doet. En ook dat ik mag aangeven wat ik nodig heb. Dat alleen al vind ik fijn. Voor mezelf heb ik het helder, wat ik graag wil: afmaken wat ik van plan ben, zodat ik met een geruster gevoel aan mijn verlof kan beginnen straks. Dat geeft mij in die situatie meer energie dan wanneer ik nu al helemaal thuis zou gaan zitten.
Voor mij was het wel heel erg helpend om me bij de eerste signalen van overweldigende moeheid ziek te melden. Juist daardoor kon ik tijdig opladen en nog even door. Luisteren naar wat ik nodig heb en daar actie op nemen, dat heb ik van huis uit mee gekregen. Niemand heeft er iets aan als je over je eigen grenzen gaat, hoe stoer dat soms ook lijkt. Voor mij werkte de manier waarop ik het had aangepakt, in deze situatie, beter dan wanneer ik maar doorgemodderd was.
Je eigen grenzen in de gaten houden is belangrijk. Daardoor kan je langere periodes van uitval soms nog voorkomen. Hoe werkt dit voor jou? Gun jij jezelf ook om te doen wat jij nodig hebt?
