Eén van mijn grootste kwaliteiten vond ik altijd zelf dat ik zo goed kon relativeren. Dat is ook zo.
Alleen had ik mezelf wel stevig aangeleerd om veel van mijn eigen gevoelens te relativeren. Het maakte dat ik mijn anker kwijt was geraakt. Zonder aandacht voor mijn gevoel werd ik stuurloos, niet geaard, hoe je het maar noemen wilt. Door al dat knappe ‘gerelativeer’ en ‘mezelf niet te serieus nemen’ heen was mijn leven nog best heel leuk. Maar niet compleet. Mijn gevoel zocht hoe dan ook een weg naar buiten. Tot vervelens toe. En dus moest ik er iets mee.
Eerst wilde ik begrijpen wat er aan de hand was. Als fervent lezer vanaf mijn kindertijd heb ik dus veel boeken gelezen. Over zelfrealisatie en zo. Workshops later en vele coachmomenten voor mezelf begon ik weer te voelen wat ik voel. Het lijkt heel logisch, maar voor mij was dat dus niet meer zo.
Dat ‘voelen’ was een dingetje geworden, iets waar ik me liever niet zo erg mee bezig hield. Er ging natuurlijk, ondanks mijn manier van daarmee om gaan, toch van alles door me heen. Ik vond mezelf soms overdreven gevoelig. Want dat had ik geleerd, om er zo naar te kijken. Stap voor stap vond ik stukjes van mezelf terug die ik lang niet serieus genomen had. Is dat iets wat je herkent? Wellicht is persoonlijke coaching dan ook iets voor jou?
Zelf kwam ik al lezend, schrijvend en ontdekkend weer in contact met mijn gevoel. Ik had overigens weinig keuze om dit proces aan te gaan, want hoe meer ik was gaan onderdrukken, hoe meer mijn lijf me de weg ging wijzen. Pijn in mijn kaken, tintelingen in mijn arm, schouders die strak van de spanning staan… Door die klachten aan te pakken kwam ik wonderwel vooruit. Fysiek, maar ook mentaal-emotioneel. Wat voor mij het meest helpend is geweest is het schrijven van mijn eigen verhaal, toen ik vijftig jaar geworden was. Daarmee heb ik mijn persoonlijke ervaringen een plek kunnen geven en bewegingen afgemaakt waarvoor dat nog nodig was. De uitkomst daarvan heeft me verrast. Wil je erover lezen, dan nodig ik je uit ‘Verbroken verbinding – de onderstroom‘ te lezen. Voor mij bracht het schrijven ervan ontspanning op veel meer manieren dan ik toen kon voorzien.
Er komt een moment dat je lijf de aandacht vraagt. Dat je weer heel wilt worden, van binnenuit. Je eigen waarde wil gezien, gevoeld, gehoord worden. Daar hoef je niet over na te denken. Focus op wat zich laat zien in je lijf en leer de taal van je klachten verstaan. Op een andere manier.
Oude patronen waren ooit een geweldige manier om met het leven om te gaan. Totdat het tijd is voor iets nieuws.
