… gaat de oorlog ooit uit jou?”
Dertien is hij, mijn vader. Dertien jaar jaar als de oorlog begint.
“Loop je hulpeloos verlaten aan je moeders warme hand,” zingt Marco. Maar als hij zes jaar is, mijn vader, wordt zijn moeder ziek en sterft. Zijn hart stopt met zingen. Ik ben 31 jaar, als papa me ’s morgens vroeg belt. “Je moeder… mama is dood.”
“De dag waarop je nooit meer kwetsbaar wezen kunt, en klein…” Geen kind meer. Karin Bloemen heeft het prachtig verwoord. Ook mijn hart stopt met zingen, voor een tijd. Voor alles, voor mijn eigen verdriet, voel ik dat van hem. We zorgen voor hem. Een jaar later word ik zelf moeder. Mijn dochter zingt al voor ze kan praten. Zo hard als ze kan. Waar ik ook ben hoor ik haar lied, dat me raakt. Ze vindt altijd probleemloos de juiste toon. Zij voelt mijn verdriet. Zonder woorden. Haar eigen leventje is niet gemakkelijk. Maar ze zorgt voor mij.
Hoe hard ze ook haar best doet, ik kan haar nog niet echt horen. Ik zorg immers nog voor hém. Dan is het moment daar. Ik ben 48 jaar als mijn vader sterft. Het moment waarop hij gaat is zo vredig, het ontroert me diep. En in mijn binnenste wordt iets anders wakker. Nu mijn zelfverkozen taak als fluisterkind volbracht is komt er ruimte. Nu ik niet meer voor alles rekening houdt met zijn gevoel kan ik weer zien, horen en voelen wie ík ook nog ben. Ik start met de opleiding tot Kindertolk. Want als er iets is dat ik kan doen, waardoor het leven voor haar, voor mijn eigen kind, makkelijker wordt, dan staat mij nu niets meer in de weg om daar iets mee te gaan doen.
Twee jaar later zingen we samen op het podium tijdens de boekpresentatie van ‘Verbroken verbinding – de onderstroom’. Een zaal vol publiek. “To make you feel my love” van Adèle. Het is ons verhaal. Over hoe je als ouder naar het einde van de wereld zou gaan om je kinderen te laten voelen dat je van ze houdt. En als kind naar je ouders toe net zo goed.
Gevoelens vanbinnen die je nooit goed hebt geuit, als ouder, worden door je kind feilloos aangevoeld. Als Kindertolk help ik je zien wat er binnen in jou nog geheeld mag worden. Zodat jouw kind die last voor jou niet meer hoeft te dragen.
