“Dus daar zit nog wat?”
Onderzoekend kijkt hij me aan, de homeopaat waar ik mijn eerste stage zal gaan lopen. Als voorbereiding daarop wil hij dat ik ook zelf 2 keer bij hem op consult kom. Dit is de eerste keer. “Wat mag ik voor je betekenen?”, heeft hij me zojuist gevraagd. Ik weet het niet zo goed en tóch begin ik, als vanzelf, te vertellen.
Dat ik moeder geworden ben en hoe blij ik daarmee ben. Ik heb altijd kinderen gewild. Nu heb ik drie gezonde kinderen, waar heb ik dat nou toch aan verdiend? Terloops vertel ik ook hoe ik, vlak voor ik zwanger was van de eerste, mijn eigen moeder verloor. Als ik de woorden uitspreek schiet ik helemaal vol. Het overvalt me. De homeopaat tegenover me kijkt alleen maar en luistert. Ja, daar zit nog wat.
In zijn spreekkamer met uitzicht op de tuin verbaast het me hoe ik nog steeds, al is het op dat moment al tien jaar na haar dood, geraakt wordt door mijn eigen verdriet. Zou ik hier zo onderhand niet eens ‘overheen’ moeten zijn? Een zacht gespikkelde lijster springt op de vensterbank en zingt, lijkt het wel, daar speciaal voor mij. Ik voel mijn adem die stokt in mijn keel. Zij hield zo van vogels. Ineens vinden mijn zolang ingehouden tranen nu vrij hun weg naar buiten en brengen licht waar het lange tijd zo donker was.
Inmiddels zijn we weer ruim tien jaar verder. Op 26 juni vorig jaar, 2018, was het precies twintig jaar geleden dat mijn moeder onverwacht overleed. Tijdens haar vakantie met mijn vader was ze er gewoon ineens niet meer. In al die jaren heb ik mijn rouwen stukje bij beetje kunnen omzetten in liefdevol vertrouwen. Dat hoefde ik niet alleen te doen, al voelde dat af en toe wel zo. Omdat zij er niet meer was. Anderen waren er voor mij, precies op het juiste moment, als ik dat echt nodig had. En ik schreef mijn boek, Verbroken verbinding – de onderstroom.
In de praktijk waar ik nu werk zit een jonge moeder tegenover me. Ze vertelt met tranen in haar ogen over de verbroken verbindingen in háár leven. Ze heeft al een poosje geen contact meer met haar vader en ook de relatie met haar moeder is moeizaam. En nu ze zelf moeder geworden is van een prachtig klein meisje doet ze zo haar best om het allemaal beter te doen. Anders dan haar eigen ouders, dat vooral. En ja, ook bij haar, diep van binnen, ‘zit nog wat’.
Terwijl de grijze wolken op deze regenachtige morgen langzaam plaatsmaken voor een bleekblauw zonnetje, stromen haar tranen nu er ook in haar weer iets in beweging komt. Als ze hardop woorden geeft aan wat ze voelt. Nu is het aan mij om bij haar aanwezig te zijn. Ik hoor wat ze zegt en voel mee met wat ze voelt. Ze is niet alleen. Door haar tranen heen zie ik haar ogen glanzend oplichten. Als ze niet veel later naar buiten loopt recht ze haar rug en ademt diep in. Verdriet heeft ruimte nodig. En iemand om het mee te delen.
