Verstopt op een plek waar niemand haar snel vinden kan zit een meisje. Ze heeft pijn. Niet aan haar lijf, maar diep van binnen. Ben ik wel goed genoeg? Niet ’te anders’ dan de rest? Hoor ik er wel bij, érgens bij?
Soms denkt ze dat anderen het allemaal wel beter zullen weten. Wat goed voor haar is. Het is een beetje een oud verhaal. Daarom is ze ook nog een klein meisje, dat altijd geleerd heeft te luisteren naar wat papa en mama het beste leken te vinden voor haar. Maar door de tijd heen werd ze groot.
Niet alles wat ze vroeger zag kon ze al begrijpen. Ook niet toen ze groter werd. Papa die nooit echt vertellen kon, over diep verborgen pijn. Die gevoelens had hij eigenlijk zelf ook maar zo goed mogelijk verstopt. Mama die ze nog nooit boos had gezien, echt boos. Die wat haar betreft best wat meer van zich had mogen laten horen. Maar dat deed ze niet.
Gevoelens die geen uitweg vinden zetten je op slot. Ze zitten verstopt in het binnenste van je ziel, net zolang tot jij er naar komt zoeken. Als een klein meisje dat een heel goed plekje gevonden heeft waar niemand haar zomaar vindt.
Zodra je toe bent aan de zoektocht, naar het kleine meisje of jongetje in jou, dat zich heeft weggestopt, kom je vast en zeker voor verrassingen te staan. Want al die jaren op dat stille plekje, waar niemand je kan zien, geven ruimte aan je groei. Nu je wat groter bent geworden, vind je ze zomaar als vanzelf, de manieren waarop jij ermee om kan gaan. Met alles wat vroeger zo lastig en zelfs onbegrijpelijk was. Grenzen, boosheid, liefde, verdriet…
Ga je mee op zoek? Naar wat zich nog wil laten kennen in jou?
