We zijn een jaar of tien, mijn vriendinnetje en ik. Twee kleine blonde meisjes op de fiets. Het is zondagochtend, ergens tussen 10 en 11 uur en we hebben de wind in de rug. De zon schijnt op onze koude ochtendwangen als we richting Lisse fietsen. Het gaat lekker. Wat wil je ook, met die wind in de rug. Wij zijn ons daar niet eens van bewust. Deze zonnige zondagochtend zitten wij zingend op de fiets en genieten onderweg van de vrolijk kleurende bollenvelden die naar ons lachen. Een mooi begin van de dag.
Het was een spontaan plan, die ochtend, dat we zomaar besloten te gaan fietsen. Eerlijk gezegd weet niemand waar we zijn. Dat is niet erg, want we hebben altijd een kwartje bij ons, zodat we iemand kunnen bellen als dat nodig is. In een telefooncel, die zijn er dan nog. Mobiele telefoons zijn op dat moment nog toekomstmuziek. Maar je weet natuurlijk nooit of je een lekke band zal krijgen of zo. Dat is waarom we dat kwartje bij ons hebben, altijd. Dat hebben we van haar moeder geleerd. We krijgen veel ruimte om de wereld te ontdekken als we maar zorgen dat we we weten wat we moeten doen als er onverhoopt iets tegen zit. We voelen ons sterk, vrolijk en vrij. Zo fietsen we zingend door dit perfecte begin van de dag en maken ons eigen plan.
Als het net half 11 is geweest, bij de Engel in Lisse, keren we om. Oei, nu moeten we stevig doortrappen! We zetten een tandje bij en lachen ons tranen om onze eigen lichte paniek. We moeten namelijk wel op tijd terug zijn, anders vallen we door de mand. Als we straks thuis komen zullen we net doen alsof we naar de zondagsschool zijn geweest. Terwijl we extra aanzetten en hard trappen tegen de wind in, bespreken we wat we thuis zullen vertellen. Als ze vragen hoe het op de zondagsschool geweest is. Zodat onze verhalen daarover met elkaar kloppen. Daar hebben we over nagedacht. Iets in ons weet heus wel dat het niet zo netjes is wat we doen. Thuis willen ze graag dat we er naartoe gaan, naar zondagsschool. Maar wij vinden er niet zoveel aan. We voelen heus de goede intentie en willen niemand die zijn best doet teleurstellen. Alleen is het niets voor ons. Wij fietsen liever, samen, in de zon.
We hebben het natuurlijk wel een paar keer geprobeerd. De ochtenden in het kleine zaaltje achter de kerk met twee aardige dames op leeftijd die hun best voor ons doen. Bijbelverhalen vertellen en ons steeds maar uitnodigen om ook iets te zeggen. Daar hebben wij echt geen zin in. ‘Kees’ de pianist die de psalmen en gezangen vol ijver begeleidt zal er weer zitten, iedereen zingt braaf mee. Maar vandaag schijnt de zon zo fijn en hebben we elkaar eens aangekeken. De vrijheid roept. We gaan ervoor.
We hadden al afgesproken om samen te gaan vandaag en ontmoeten elkaar op de afgesproken plek. Daar, zomaar op straat, wordt ons plan geboren.
Voorzichtig tasten we af hoe de ander er in staat. ‘Heb jij zin?’ Mwah. ‘We kunnen anders ook gewoon een stukje gaan fietsen?’ We zijn even stil, maar hebben niet zo lang de tijd om te kiezen wat we zullen gaan doen. Als we op tijd willen komen, moeten we nu door.
Enthousiasme en vrijheidsbehoefte kriebelen in ons omhoog. ‘Ik heb nog een kwartje in mijn zak.’ Ze laat het me zien. Een dromerige blik, we wéten het eigenlijk al. Vandaag volgen we ons hart. Met een grote glimlach fietsen we de kerk stilletjes met een grote boog voorbij. Ik heb nog een paar snoepjes bij me die ik met haar deel. We hebben een heerlijke ochtend zo tussen al dat ontluikende lentegroen. Dauwdruppels op het fietspad maken plaats voor de sporen van onze fietsbanden. We vinden samen onze weg.
Vorig jaar werd alles anders. Het ging het niet meer. Mijn vriendinnetje van vroeger, dat ik al mijn hele leven ken, werd net geen 52 jaar. Ik ben er nog wel. Af en toe, zo maar ineens, mis ik haar verschrikkelijk. Wat hebben we het samen mooi gehad. Er zijn zoveel meer avonturen waar ik over zou kunnen vertellen. Ik denk met liefde terug aan een vriendschap om van te houden. Een leven in de zon, waarbij we meer dan eens bewust samen gekozen hebben om het anders te doen van ons werd verwacht. Dan fietsten we zingend onze vrijheid tegemoet. Ik ben dankbaar voor de manier waarop we samen hebben kunnen afsluiten. En voor alle mooie momenten die we samen hebben gedeeld.
Heb jij ook iemand verloren die belangrijk voor je was? En die ervaring nog niet genoeg kunnen afsluiten? Neem gerust eens contact op voor een gratis kennismakingsgesprek of kijk eens of persoonlijke coaching iets voor jou kan zijn.
