Als kind al hou ik er van, van waar gebeurde verhalen. Verhalen van echte mensen, uit ons alledaagse leven. In die verhalen vind ik namelijk terug wat ik diep van binnen al lang weet. Dat geeft me de bevestiging waar ik naar zoek, namelijk dat het klopt zoals ik de wereld zie.
Ik ben opgevoed met het geloof en zat, niet geheel vrijwillig, als kind de meeste zondagen ’s morgens om 10 uur in de kerk. Toch vond ik het meestal, als ik er eenmaal was, helemaal niet erg. Ik werd blij van het zingen met elkaar en liet me meevoeren op de klanken van het grote orgel in de kerk. De geur van vers gezette koffie na de dienst rook vertrouwd, net als thuis.
De kerk waar we kwamen was niet zo ‘zwaar’ en vertelde vooral de boodschap van liefde. Dat raakte me. Als kind en zelfs als puber nog werd ik geïnspireerd door het verhaal van Jezus. Hoewel de meningen ook daarover verdeeld kunnen zijn, is het voor mij een waargebeurd verhaal. Een verhaal waarin hij ‘leefregels’ deelt, over hoe we zo mooi mogelijk kunnen leven, allemaal met elkaar. Het vertelt ook datgene wat soms vergeten zijn. We zijn goed genoeg. Soms is het fijn om daaraan herinnerd te worden. Als je je schuldig voelt, je schaamt of denkt dat je iets beter anders had kunnen aanpakken. We zijn soms zo streng voor onszelf.
En wat we geloven, dat gaan we zien. Ik geloof, diep van binnenuit, dat de liefde ons nooit verlaat. Zelfs niet als het leven moeilijk is. Zolang ik geloof in de liefde blijf ik haar zien. In jou en in mij.
